Flirtende futen, duikende kuifeenden en zwemt daar nu een salamander? De lente is los gebarsten en de natuur is op haar mooist. Tineke Zwijgers en Dorien Koppenberg wandelden in de Kampina met De Mooiste Routes.

De Huisvennen in De Kampina
De Huisvennen in De Kampina

De maker van route Mooi hè beloofde het al: wie door de Kampina wandelt kan het ‘Alleen op de wereld’ gevoel krijgen. We zijn er vandaag vroeg voor vertrokken. Want het mag dan een doordeweekse dag zijn, we zullen hier de enigen niet zijn. Zo vroeg in de lente snakt iedereen naar zon en natuur.

Vanaf de parkeerplaats in buurtschap Roond wandelen we een stukje door het bos en staan dan aan de rand van de Huisvennen. Wat is het hier mooi, we zijn er even stil van. De ochtendmist is bijna opgetrokken en het water oogt glad.

Dan verstoren twee futen de spiegel. Ze zwemmen naar elkaar toe, zetten hun halsveren als een kraag op en herhalen synchroon elkaars dansende bewegingen. Een roodborstje zingt uit volle borst mee en pas als een specht oorverdovend begint te roffelen, wandelen wij verder.

Tussen de vennen door

Tussen twee vennen door, erlangs of rondom een ven. Het water is nadrukkelijk aanwezig op deze route. Het riet is nog wat bleekjes, maar boven het heldere water steken kleine bomen hun kopjes al helder groen op. Als we stil staan voor wat mooie plaatjes, horen we geplons. Het is even zoeken, maar dan zien we de grijsgroene kikkers zitten op takken en pollen. Ze houden zich eerst muisstil in onze nabijheid, maar kiezen toch eieren voor hun geld en springen het water in. De citroenvlinders laten zich eenvoudiger bewonderen. Eentje vliegt zelfs een half ven met ons mee, dansend van tak tot tak.

Dankzij de vele onverharde paden, soms niet meer dan een spoor tussen hoog gras, wanen we ons een met de natuur. We horen andere wandelaars en fietsers, maar komen ze niet altijd tegen. Pas halverwege de route, in de buurt van het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten, moeten we de natuur meer delen met andere liefhebbers.

Boshuis Venkraai is mooie afsluiting van de Kampina

Dat laatste geldt ook voor het terras van Boshuis Venkraai, een bijzonder leuke uitspanning onderweg. Mooi weer en mooie natuur verbroedert blijkbaar want er wordt monter tafels gedeeld en het personeel loopt zich uiterst opgewekt het vuur uit de sloffen.

Boshuis Venkraai in De Kampina
Boshuis Venkraai

De romantisch ogende oude boswachterswoning midden in het bos heeft een lange historie. Ooit schonk de boswachter er limonade in zijn huiskamer voor passerende pelgrims. Toen ook minder ‘vrome’ natuurliefhebbers de vennen bezochten, kwam er bier op tafel. Zowel het aantal bezoekers als de te kiezen biersoorten groeide en tegenwoordig kun je hier het hele jaar door terecht voor een maaltijd en een drankje.

We zitten heerlijk in de zon onder de bomen, bestellen een glas wijn en het is halverwege de middag als we weer gaan lopen. Is het aanvankelijk nog levendig om ons heen, na een uurtje wordt het stiller. We zijn weer dieper in de Kampina, verder verwijderd van bebouwde kom en parkeerplaatsen en krijgen het ‘Alleen op de wereld’ gevoel opnieuw te pakken. Zeker wanneer we als finale een graspad op worden gestuurd waar, zo vermoeden we, zich niet dagelijks wandelaars begeven. Het is wat overwoekerd en we banen ons een weg tussen de takken van omgevallen bomen. Maar dat geeft niks, intens tevreden wandelen we aan het eind van het pad de parkeerplaats op, waar de route eindigt. Mooi hè? Nou!