De kust in Devon heeft de reputatie minder spectaculair te zijn dan die in Cornwall. De groene weilanden, zandstranden en subtropische plantenrijkdom wekt inderdaad een lieflijke indruk. Toch wordt die lieflijkheid regelmatig onderbroken door steile, hoge klippen en een bulderende zee. Een goed voorbeeld is de etappe Dartmouth-Start Point.
Onze landlord in Startlea House liet op een gedetailleerde kaart zien hoe we na zo'n 5 km lopen bij de vuurtoren op Start Point kunnen komen en hoe we er met een extra ommetje rond de punt een leuke tocht van heen en terug circa 14 km van kunnen maken.
Zoals meestal is het even zoeken om vanuit een dorp of stad op het 'rechte pad' te komen. De houten bordjes met het gele eikeltje van het kustpad staan soms verscholen achter een struik, maar uiteindelijk lopen we hoog boven
Torcross en de zee over de kaap. Het pad is smal, de afgrond hier en daar flink diep, maar het uitzicht adembenemend. Het pad wordt regelmatig begrensd door rijk voorziene bramenstruiken. Er komen veel wandelaars langs, die zich eraan laven, maar omdat wij langer zijn dan de meeste Engelsen, zijn de trossen bovenin voor ons. Ze smaken heerlijk zoet. Na enkele kilometers dalen we af naar het dorp Beesands en kunnen we lunchen in The Cricket Inn. We zijn geïntrigeerd door het uithangbord, van een Indiaas ogende cricketspeler met baard. Is hij de eerste eigenaar van deze pub, was hij een legendarische sporter uit Beesands? Het personeel lijkt wat gestrest door de lunchdrukte, dus we vragen het maar niet en wandelen weer verder.
Nog één dorp wacht ons voor we op Start Point aankomen: Hallsands. Vanaf het wandelpad net buiten de bebouwde kom kunnen we afdalen naar een platform met uitzicht op de ruïnes van het voormalig vissersdorp met dezelfde naam. Het is nauwelijks te geloven dat daar, op een smalle richel tussen de kliffen en de zee, ooit 37 huizen stonden. De bewoners leefden er sinds de 18e eeuw van de visvangst.
Tijdens een zware storm begin 1917 werd het dorp verzwolgen door de zee en moesten de bewoners het hogerop zoeken. Naar men zegt was de ramp vooral te wijten aan het afgraven van de kiezelbodem tussen Hallsands en Beesands (voor het aanleggen van een nieuw dok in de haven van Plymouth). De dorpelingen raakten hierdoor hun strand kwijt en werden een makkelijke prooi voor de hoge golven. Zij zijn hier nooit fatsoenlijk voor gecompenseerd (lees meer over het dorp op www.hallsands.org.uk). We zijn ook onder de indruk van de gezusters Trout, drie kleurrijke inwoonsters van Hallsands die zich qua kracht konden meten met hun mannelijke dorpsgenoten. Een van hen was tijdens de Eerste Wereldoorlog getuige van het torpederen van een Brits schip door de Duitsers. Zij roeide naar het wrak en wist een van
de opvarenden te redden. Diens dankbare ouders schonken de vrouw een som geld, waarmee zij na de stormramp in het nieuwe Hallsands een onderkomen kon bouwen. Het gebouw staat er nog altijd: Prospect House.
Bij de parkeerplaats vlak voor de vuurtoren verlaten we het kustpad even en volgen de richting Lannacombe. Door een drassig weiland en over grote stenen dalen we af naar Lannacombe Bay. We houden de verrekijker paraat, er zijn hier regelmatig zeehonden te spotten, maar die houden zich vandaag helaas schuil. We klimmen rond de punt omhoog naar de vuurtoren en keren vandaar over het kustpad terug naar Torcross.
Bijzonder is het zoetwatermeer direct achter de kustweg. Een prima plek om vogels te spotten. Langs de promenade bieden diverse huiseigenaren kamers met ontbijt aan. Een goed adres is Startlea House. De twee gastenkamers bieden onbeperkt zeezicht en zijn voorzien van een groot bed, zitje, eigen badkamer en coffee-and-tea-makingfacilities. Bij mooi weer ontbijt je op het terras aan zee. De vriendelijke eigenaren hebben zelf het kustpad volledig gelopen en zijn een bron van informatie voor wandelen in de omgeving. Richtprijs: 80 pond per kamer per nacht. Meer informatie: www.startlea.co.uk
Is het met een personenauto vaak al passen en meten op de smalle, door hoge heggen omzoomde wegen in Devon, een bus heeft er nog veel meer moeite mee om tegenliggers en laag hangende takken te vermijden. Dat zorgt voor regelmatig oponthoud, steeds van humoristisch commentaar voorzien door de buschauffeur.
Ruim een uur later zet hij ons af in de haven van Dartmouth. Wat een mooie stad! Aan beide zijden van de rivier Dart zijn vrolijk gekleurde huizen tegen de hoge rotswanden aan gebouwd. Op het water heerst de bedrijvige drukte van rondvaartboten, zeilschepen en kleine autoveren. Wij dalen van de kade af naar een kleine motorboot, die ons tegen een bescheiden vergoeding naar Dartmouth Castle brengt, aan de monding van de rivier. Daar kunnen we het kustpad terug naar Torcross oppakken.
Dartmouth Castle ligt aan de monding van de rivier Dart en beschermt al eeuwenlang de toegang tot de stad. Aan de overkant staat het kasteel van Kingswear, nu een ruïne. Om vijandige schepen tegen te houden, dienden destijds niet alleen de kanonnen. Er was ook een ketting gespannen tussen beide kastelen.
Het 15e-eeuwse kasteel is nu een museum. Er is een tearoom, die je ook kunt bezoeken als je geen kaartje voor het museum hebt. Wij beklimmen tegenover de tearoom een trap, steken de weg over en dalen af door een bos. Links in de diepte zien we enkele rustige strandjes, zoals Castle Cove. Het kasteel mag dan aan de monding van de rivier staan, het duurt evengoed een tijd voor we op de punt zijn en uitzicht hebben op open zee. Dan kunnen we ook een eerste blik werpen op Torcross, onze bestemming van vandaag. Het is zo helder dat we ook de route van gisteren kunnen onderscheiden: Beesands, Hallsands en de vuurtoren.
De route is een opeenvolging van sterk stijgende en dalende paden. Regelmatig wandelen we door een weiland en verbazen ons erover dat er koeien grazen, zo dicht bij de afgrond. Er staan ook bankjes, rustpunten met uitzicht waar we onze lunch van Marks & Spencer in Dartmouth kunnen opeten.
Een aanrader voor wie zonder lunch op pad gaat is het 'award winning' Venus Cafe, een strandtent langs Blackpool Sands tussen Stoke Fleming en Strete. Het lijkt soms wel of elke pub in Engeland ooit een award heeft gewonnen voor iets, maar het Venus Cafe is echt goed. Waar vind je in Nederland zo'n op een snackbar gelijkende strandtent met een ruim aanbod aan biologisch vlees, vegetarische varianten en fair trade producten?
Het laatste deel van de etappe, na Strete, is opvallend vlak. We lopen tussen het strand en het langwerpige zoetwatermeer door in een rechte lijn naar Torcross. Niet spectaculair, maar na al die beklimmingen en afdalingen van vandaag wel zo ontspannen!
Vaak loop je over smalle 'sporen' hoog boven het water, maar ook daal je regelmatig af tot het strand, wandel je een stukje over een weg, door een dorp of stad. Je houdt de zee niet altijd in zicht, soms moet je een stukje landinwaarts om per brug of veerboot een rivier over te steken. De route is afwisselend, je passeert schilderachtige haven- en badplaatsen en je vindt onderweg altijd wel een plek om te eten & drinken of overnachten. Het is niet moeilijk om je weg te vinden. De markering onderweg (met eikeltjes) is uitstekend. Ook zijn er routeboekjes te koop.
Via de officiële site www.southwestcoastpath.com kun je etappes plannen, mogelijkheden voor openbaar vervoer uitzoeken en linken naar sites voor hotels en B&B's.